Νύχτες. Κατάπαυση πυρός. Ανακωχές σαν αναμονές. Ξέρεις. Πολεμάς. Χειμώνες. Άνοιξες. Βρίσκεις λύτρωση σε σιωπή. Χορεύουν πάνω σου εικόνες. Βατεύουν. Εισβολείς. Ντυμένες στολή. Δικού σου στρατού. Ειρήνη. Άγνωστη λέξη. Νεκρή μνήμη. Απόρθητη. Σαν το όνειρο.
Η αποδοχή συντροφιά με τον ρεαλισμό κάνει ακόμα και τις δύσκολες αλήθειες φιλικές. Αυτή ίσως να είναι η αρχή της ευτυχίας.
Αφήνεις. Φυλακισμένο εγώ. Σύντροφος εξομολογητής. Χαϊδεύει αδυναμία. Κατήγορος. Χτίζει. Απουσία σύνορο. Εμποδίζει εικόνες. Λέξεις-χρώματα τιμωρημένα. Ορφανό ένα γιατί. Φτάνει στα χείλη. Χωρίς τύχη.
Σκηνοθέτης άπειρος. Σε βάζει κοντά μου. Επανάληψη ζητά. Σε ένα φιλί. Δεν του φτάνει η πρώτη φορά. Σκηνή ζωντανεύει τις νύχτες. Πιστός. Στο ένα σενάριο. Κάποτε ήταν ζωή.
Χτισμένη. Ανάγκη. Αγάπη. Γκρεμίζεται. Φουσκωμένα εγώ. Ψάχνουν ψεύτικους ουρανούς. Μαζεύουν απώλειες. Αθώοι. Ένοχοι. Θύματα. Μαρτυρούν στην ίδια σκηνή.
Η Γη γυρίζει. Χωρίς οίκτο. Κι όμως ξέρεις μια γωνιά της. Ακούνητη. Χωρίς καλοκαίρια. Σταματημένη σε ένα Φθινόπωρο.
Μονόλογοι σου. Λέξεις. Άηχες. Βαριές όμως. Τις νοιώθεις. Όταν τις εικόνες ξεδιπλώνουν. Γοητεία. Σε δική σου διάσταση. Προβάλλεται. Λείπουν πρόλογοι. Δεν ζητάς υπότιτλους. Γνωρίζεις κάθε συλλαβή. Γεννιούνται στην ανάσα σου. Χωράνε παντού. Σύντροφοι. Σε περιμένουν. Να τις βάλεις με τάξη. Στο δικό σου βιβλίο. Αδιάφορες αυτές. Δεν ψάχνουν αναγνώστη.
Γιατί πρέπει να αντέχεις. Την ασχήμια. Την δυσοσμία. Το ασπρόμαυρο. Το κακόηχο. Ανύπαρκτα τα όρια. Απροστάτευτος. Ακουμπάς πάνω σε μια σκέψη. Ελεύθερη στο χρόνο κυβερνά. Απάντηση γίνεται. Σβήνει τα γιατί. Τα πρέπει. Αφορμή ζωής. Σταγόνες βροχής πιτσιλάνε τον ορίζοντα σου. Ξεβάφουν τα χρώματα. Κρυμμένος ο ήλιος. Στα σύννεφα χορεύουν οι σκιές. Βράχηκαν οι λέξεις της. Δεν ξεθώριασαν.
