Συντάκτης: admin

Σαν να μην έμαθες να περπατάς. Κάθε φορά. Μια τελεία. Την διαδρομή αλλάζει. Η επόμενη μέρα. Όταν έρθει. Ποτέ δεν την ξέρεις. Άγνωστη ξημερώνει. Μπουκώνει ανάσες. Nα δοκιμάζει ζωντανούς Θέλει.

Στόλισε τον κόσμο. Γυναίκα. Δώρο. Απειλή. Καλό. Κακό. Ζωή. Ασήμαντες λέξεις. Ανίκανες. Αμήχανα τα γράμματα. Να περιγράψουν. Το βλέμμα της. Να αγκαλιάζει γιο.

Δεν ξέρω. Αν θέλω να μάθω. Κάνω όπως στα όνειρα. Να μπορώ να αλλάζω. Την εποχή. Το χρόνο. Εσένα. 

Νύχτες. Κατάπαυση πυρός. Ανακωχές σαν αναμονές. Ξέρεις. Πολεμάς. Χειμώνες. Άνοιξες. Βρίσκεις λύτρωση σε σιωπή. Χορεύουν πάνω σου εικόνες. Βατεύουν. Εισβολείς. Ντυμένες στολή. Δικού σου στρατού. Ειρήνη. Άγνωστη λέξη. Νεκρή μνήμη. Απόρθητη. Σαν το όνειρο.

Η αποδοχή συντροφιά με τον ρεαλισμό κάνει ακόμα και τις δύσκολες αλήθειες φιλικές. Αυτή ίσως να είναι η αρχή της ευτυχίας.

Κι όμως. Με εσένα είναι αλλιώς. Μοιάζει καλύτερος ο κόσμος.  

Αφήνεις. Φυλακισμένο εγώ. Σύντροφος εξομολογητής. Χαϊδεύει αδυναμία. Κατήγορος. Χτίζει. Απουσία σύνορο. Εμποδίζει εικόνες. Λέξεις-χρώματα τιμωρημένα. Ορφανό ένα γιατί. Φτάνει στα χείλη. Χωρίς τύχη. 

Σκηνοθέτης άπειρος. Σε βάζει κοντά μου. Επανάληψη ζητά. Σε ένα φιλί. Δεν του φτάνει η πρώτη φορά. Σκηνή ζωντανεύει τις νύχτες. Πιστός. Στο ένα σενάριο. Κάποτε ήταν ζωή.

Χτισμένη. Ανάγκη. Αγάπη. Γκρεμίζεται. Φουσκωμένα εγώ. Ψάχνουν ψεύτικους ουρανούς. Μαζεύουν απώλειες. Αθώοι. Ένοχοι. Θύματα. Μαρτυρούν στην ίδια σκηνή. 

Η Γη γυρίζει. Χωρίς οίκτο. Κι όμως ξέρεις μια γωνιά της. Ακούνητη. Χωρίς καλοκαίρια. Σταματημένη σε ένα Φθινόπωρο.