Συντάκτης: admin

Νομίζεις πως περνούν τα χρόνια. Ξεγελιέσαι από τα ημερολόγια των ανθρώπων. Μοντέρνοι απουσιολόγοι. Τακτοποιούν τα γεγονότα. Χωρίς χρώμα. Χωρίς γέλια και δάκρυα. Ξέρω. Έμεινα. Είμαι ακόμα εκεί. 

Πεισμώνεις. Κάνεις τις λέξεις γροθιές. Τις αμολάς στον αέρα. Να ακούν. Σφίγγεις τα δόντια. Πόνος ανθρώπινος. Συμβατός με μοίρα. Για λίγο χάνεις τους ήχους γύρω σου. Τυλιγμένος την ήττα σου. Απομονώνεσαι. Μια ακόμη. Δική σου. Ένα χαμόγελο μένει παγωμένο. Δεν πρόλαβε να σβηστεί. 

Δεν κυλά καμιά στιγμή πια. Γαντζωμένη κάθεται στην τελευταία ματιά. Πεισματάρα. Κουράστηκε να βρέχει με σταγόνες την ζωή μας. 

Προπόνηση στα πάνω – κάτω. Μια συνέχεια χωρίς τέλος. Απολαμβάνεις τον πόνο. Ναι τον δέχεσαι. Έχεις την επιλογή. Αυτή είναι ζωή για σένα. Θα μάθεις να αντέχεις. Όσο χρειαστεί. Κάποτε θα φτάσεις. Τον τελικό προορισμό. Την τελευταία ανηφόρα. 

Ευχή επιθυμία. Μονότονος ήχος. Βαραίνει κάθε ημέρα. Ζητάς ακούραστα. Μετράς την πίστη σου. Όχι τα χθες. 

Κάποτε. Λιγοστεύει το φως. Έχεις χαθεί ξανά. Μια σκατότρυπα. Σε σπιτώνει. Προσφέρει τιμωρία. Απαλλάσσει. Καθήκοντα. Στόχοι. Σβήνουν. Εξαϋλώνεται η ελπίδα. Ώσπου τα δυο χέρια της στην επιφάνεια σε βγάζουν. Ελεύθερος να μετράς πάλι. Χαρά. Λύπη. Να ξεπερνάς την ήττα. Να συνεχίζεις να ζητάς. Σαν να’ ναι η πρώτη φορά.  

Ανάσες συντροφιάς απλωμένες σε όλη την ζωή σου. Ανύπαρκτη σκιά. Χάρισες χαρά που δεν περίσσεψε. Ταγμένοι στην αντίστροφη μέτρηση του κόσμου χάνουμε αγαπημένους. Προλαβαίνουν να μεγαλώσουν τα όρια της αγάπης. Πριν. Να μιλούν με τα μάτια εκείνα που δεν μπορείς να ξεχάσεις ποτέ.

Ακούς. Τα βήματα της. Απαλά. Χτίζουν μισοφέγγαρα στην άμμο. Όμορφα ίχνη. Χάνονται πάνω της. Τυχερός. Πρόλαβες να τα δεις. Ασπίδα στα άσχημα.  

Κάποιες φορές παραμονεύει η κίνηση γύρω σου. Έμεινες στάσιμος. Δεν έφτασε η φόρτιση. Άδειασες. Που βρίσκουν δύναμη οι άλλοι; Φώτα που χάνονται. Κι εσύ να ψάχνεις ένα παρόν ακόμη. 

Πανηγύρια στήνονται γύρω σου. Χαρά χρεώνουν. Εθελοντές ποιητές φορούν τα καλά τους. Αγώνας. Να γεμίσει ο χρόνος. Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.