Συντάκτης: admin

Ο χρόνος περνά. Ασήμαντες ώρες. Αστράφτουν οι λέξεις της. Φωτίζουν στόχο. Να μην χαθείς. Στην πορεία για να βρεθείς κοντά της. 

Φυλάς. Δεν ζητάς να πάρεις. Κοιτάς γύρω σου. Ξέρεις μα δεν σε νοιάζει. Είσαι έτοιμος να ανέβεις την ανηφόρα. Άλλη μια. Δεν είναι η τελευταία. Ξέχασες να χαίρεσαι. Όχι να αγαπάς

Ξετυλίγεις το δώρο σου. Μια ημέρα. Κρατάς την ανάσα σου. Περιμένεις. Ένα φιλί της. 

Κυματίζει το λάβαρο της στην ψυχή σου μέσα. Φροντίζεις. Να μην συννεφιάζει ο ουρανός εκεί. Μπορείς να γεμίζεις μπλε την ωραιότερη εικόνα. 

Κάποια ημέρα δεν ανήκει. Χάνεται ο χρόνος. Εγωιστικά της αλλάζεις όνομα. Κι ας μοιάζει Δευτέρα για τον κόσμο. Εσυ ξέρεις. Ζητάς να μάθει. Αυτή. 

Δίπλα – δίπλα. Μοιράζεσαι. Αφήνεσαι να ακουμπά πάνω σου. Απορείς. Πως κυλά ο χρόνος χωρίς αυτή. 

Κρυμμένος θησαυρός. Ανακάλυψη. Για δεύτερη φορά. Μια ζωή. Περιμένει μια στιγμή.

Πρόλαβες. Να ακούσεις ξανά. Ανάσες διάσπαρτες λέξεις. Χωριστές. Χαϊδεύουν το αυτί. Μπορούν. Να φυσούν ζωή.

Τικ τακ ο χρόνος περνά. Τικ τακ χωρίς να κοιτά. Μπορείς να παγώσεις τα θέλω. Να μην ομολογείς το όνειρο. Μπορείς να συνεχίσεις να κάνεις πως ζεις. Μα δεν παύεις να γεμίζεις λέξεις τις σιωπές.  

Μαζεμένες προσοχές. Τα μάτια δεν χορταίνουν να γράφουν. Εικόνες. Χαρίζονται στο φως της ημέρας. Προσθέτουν την χάρη τους. Τυχερός άτυχος. Γυρνάς γύρω τους. Ξέρεις να συντροφεύεις την σιωπή. Ντυμένος σεβασμό για το δώρο. Αποδέκτης ξεχωριστού προνομίου. Την συνάντησες.