Προσπερνάς. Αυτή η λέξη. Σαν τις εικόνες που στάμπα γίνονται σε λευκό μακό. Αποτυπώνει.
Έβγαιναν λέξεις. Σαν τα κύματα χτυπιόνταν στην ακτή που σήκωσε. Δεν ταξίδεψαν.
Ξεθύμαιναν στην ίδια τους την αγκαλιά.
Κάποτε.
Η φλόγα πείσμα. Κατάπιε τον κήπο σου.
Αφήστε μια απάντηση